این فیلم که به دلیل صحنه‌های جنسی بی‌پرده بیش از یک دهه توقیف شده بود، زمانی که در سال ۱۹۸۳ در یوگسلاوی اکران شد، آن صحنه‌ها دیگر عادی به نظر می‌رسیدند. فارغ از بدنامی ناشی از سانسور، فیلم داستان معمولی درباره عشق ممنوعه میان همسر مسن‌تر یک مدیر ورزشی و یک ورزشکار جوان دارد.

در ژانویه سال 1943، ارتش آلمان که از حملات متحد بالکان ترسیده است دشمنی بزرگی علیه پارتیزانهای یوگسلاوی در جنوب بوسنی آغاز می کند. تنها راه خروج برای پارتیزانها و هزاران پناهنده پلی بر روی رودخانه نرتوا است...

«فایرهند» و دوست آپاچی‌اش «وینتو» مصمم هستند تا عدالت را در حق قاتلان چهار دلاور جوان اجرا کنند. آن‌ها برای ردیابی باندی که مسئول این اقدام هولناک است، راهی سفر می‌شوند.

قانون‌شکنانی که خود را به شکل سرخ‌پوستان درآورده‌اند، علیه مهاجران مرتکب جرم می‌شوند، اما وینتو و اولد شورهند مصمم هستند تا ماسک از چهره این راهزنان بردارند و صلح را حفظ کنند.

پیتر جوانی گوشه‌گیر و افسرده است. او که زندگی پوچ و بی‌هدفی را می‌گذراند، در آرزوی زنی ایده‌آل است و در عین حال، نیم‌بند به رابطه خود با دوست‌دختر همیشگی‌اش ماروسا ادامه می‌دهد؛ زنی که به مراتب از او بزرگ‌تر است و پیتر مدام این موضوع را به او یادآوری می‌کند. ماروسا به عنوان یک بازیگر مسن که برای گرفتن نقش در تئاتر محلی دست‌وپا می‌زند، سرشار از ناامنی و تردید است. آن‌ها وقت خود را در رستوران محلی به سیگار کشیدن، نوشیدن و متلک پراندن به یکدیگر می‌گذرانند. ماروسا هر بار به پیتر می‌گوید: «مطمئنم آخرش یک دائم‌الخمر می‌شوی.» پیتر فقط پوزخند می‌زند و به او می‌گوید چقدر پیر به نظر می‌رسد. با اخراج شدن توسط یک کارگردان ناسپاس، ماروسا هویت خود را بیش از پیش در بن‌بست می‌بیند. برای فرار از این وضعیت، پیتر و ماروسا به رویاپردازی پناه می‌برند.